บ้านใหม่

บ้านใหม่

น้อง น้อง ผ้าเย็น เสียงของพนักงานบริการบนรถร้องเรียก

โดยเค้าไม่สนใจว่าใครจะต้องการมันจริงๆ หรือเปล่า

อ๊อตโต้ฝืนลืมตาขึ้นมารับมันทั้งๆ ที่เขายังไม่อยากจะตื่นเลย

และรับมันมาไว้ในมือ และนั่งจ้องมองผ้าเย็นนั้น และนึกว่า

นี่หรือผ้าเย็นมันแทบจะไม่มีความเย็นเลย ถ้าจะให้เรียกว่า

ผ้าเปียกยังจะเข้าท่ากว่าเขาคิด และฉีกซองเอามันออกมา

ลูบหน้าลูบตาหวังจะเรียกความสดชื่นมาได้บ้าง

เขาหันมองออกทางหน้าต่างเห็นรถลามากมาย

คงใกล้ถึงแล้วเขาคิด



สักพักรถทัวร์ก็เดินทางมาถึงสายใต้ใหม่ อ๊อตโต้ลงมารับของ

ที่ด้านล่างมีคนขับรถแท็กซี่เดินเข้ามาถามประมาณสามสี่คน

มาถามหวังจะได้ผู้โดยสาร ไปไหนครับ รถมั้ยน้อง มากี่คน

อ๊อตโต้ได้แต่ยิ้มและส่ายหน้า เอาละสินี่ กูจะไปทางไหน

รอรถฝั่งไหน ไม่มีข้อมูลในหัวเลย เขาจึงเลี่ยงเดินออกไปทาง

ด้านหน้าแวะนั่งดื่มน้ำหวังจะได้คำตอบจากใครสักคนนึง 

พอนึกได้เขาจึงควักเอาโพยบอกทางอย่างหยาบๆในกระเป๋าเงิน

ออกมาดูมีข้อความสองสามบรรทัด

1.เดินออกมาด้านหน้ารอรถสาย 28 และมาลงที่หน้าห้าง
   เซ็ลทรัลลาดพร้าว

2.ต่อรถสายอะไรก็ได้ 24, 39, 59, 63, ปอ.3, ปอ.9
   บอกเค้าว่าลงที่ซอยเสนา

3.พอลงรถให้ข้ามถนนมารอรถสองแถว ให้บอกเค้าว่าลงที่
   แฟลต กรป.
แล้วโทรเข้ามาบอกจะออกไปรับ

สักพักรถสายที่เขารอคอยก็มาถึง อ๊อตโต้ไม่รีรอรีบกระโดดขึ้นรถ

คันนั้นทันทีพร้อมจ่ายค่าโดยสารโดยให้แบงค์สิบไป เพราะเขาไม่รู้ว่า

ค่ารถนั้นกี่บาท กระเป๋ารถรับเงินไป และทอนมาให้เขาแปดบาท

บทเรียนแรกทำให้เขารู้ว่าค่ารถนั้นสองบาท ถูกดี เขานึก

รถออกมาจากสายใต้ใหม่ไกลแล้ว นั่งดูวิวข้างทางไปเรื่อยและ

นั่งจำทางไปในตัว เพราะมันต้องมีประโยชน์ในภายภาคหน้าเขานึก

และในระหว่างนึกนั้นรถวิ่งผ่านเขาดินเข้าสู่อนุสวรีย์ชัยแดดร้อน

เริ่มเพลียแล้วแต่ก็ไม่กล้าหลับเพราะกลัวหลงทาง พอถึง
ห้างเซ็ลทรัล

เขาจำได้ทันทีและนึกโมโหกระเป๋ารถว่าทำไมมันไม่บอกเรา แต่ก็ทำใจ

และรีบลงจากรถไปยืนรอรถเมล์สายต่อไปที่หน้าห้างนี้ มีรถเมล์หลาย

สายมากมายแต่ละสายมันไปไหนนะเขานึกเพลินๆ สักพักนายท่าประกาศ

ว่าสาย 24 มาแล้ว และบอกจุดหมายปลายทางให้ผู้คนที่รอรถทราบ

อ๊อตโต้กระโดดขึ้นรถทันทีอย่างมีความสุขโดยลืมน้ำหนักที่หนัก

ที่หนักมากของถุงทะเลไปเลย สักพักกระเป๋ารถเมล์ตะโกนว่าซอยเสนา

พอรถจอดก็ลงข้ามถนนตามโพยทันที เห็นรถสองแถวจอดอยู่สองคัน

เด็กรถถามว่าไปไหนน้อง อ๊อตโต้บอกจุดหมายปลายทางเด็กรถร้อง

บอกคันหน้าเลยเขาขึ้นมานั่งและบอกเด็กรถว่าถึงแฟลต กรป.

บอกด้วยนะครับ เด็กรถพยักหน้ารับมันทำให้เขาสบายใจอย่างบอก

ไม่ถูกที่การเดินทางนั้นราบรื่น และไม่นานมากก็ถึงจุดหมายปลายทาง

เขาลงมายืนอยู่ข้างล่างแล้วสิ่งแรกที่ทำคือมองหาโทรศัพท์เพื่อที่

จะโทรเข้าไปบอกอาผู้ชายให้ออกมารับ พอโทรศัพท์เสร็จอาบอกกับ

อ็อตโต้ว่า ห้านาทีรอแป๊บนะ อ็อตโต้มองเห็นร้านค้าจึงเข้าไปหวังที่

จะหลบแดดร้อนยามบ่าย ป้าเจ้าของร้านถามว่า เอาอะไร โค๊กขวด    

ไฟแช็คอันนึงครับป้า แล้วควักเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบดูดน้ำอย่างสบายใจ

บุหรี่หมดตัว น้ำหมดขวด แต่อายังไม่มา อ็อตโต้สงสัย มันเลยทำให้

ไม่มั่นใจในตัวเองและถามป้าเจ้าของร้านว่า ป้าครับนี่ใช้ทางเข้าแฟลต

กรป.หรือเปล่า ป้าบอกไม่ใช่นะหนูต้องไปอีกประมาณ 2-3 กิโล 

ไอ้เหี้ย...แว๊บแรก  นึกถึงเด็กรถสองแถวทันทีมันคงแกล้งแต่ไม่มี

เวลาคิดแล้วเขาต้องรีบโทรศัพท์กลับไปที่บ้านของอาก่อนพอแจ้ง

ให้ทราบแล้วตั้งใจจะหารถไปให้ถึงที่หมายแต่ มีเสียงของป้าเรียกมา

บอกว่าไปกับลุงก็ได้ลุงเขาจะไปตลาดรามอินทรา อ๊อตโต้ดีใจมาก

รีบขอบคุณ นั่งรถลุงมาสักพักเห็นอายืนรออยู่แล้ว อ๊อตโต้รีบขอบคุณ

ลุงและนึกในใจว่าเขาก็ยังพอมีโชคอยู่บ้าง ที่มาเจอร้านของป้ากับลุง

อาของอ๊อตโต้เดินเข้ามาช่วยรับของและถามว่าเป็นไง มาลำบากมั้ย

เก่งนะเนี้ย โอ้โห เล่นถุงทะเลเลยเหรอไปไปเข้าบ้านกัน หลานๆ รออยู่



otto

     Share

<< เดินทางกองทัพยุง >>

Posted on Sun 11 Mar 2007 22:26


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh