กองทัพยุง

กองทัพยุง


ถึงแล้วขึ้นไปข้างบนกัน หลานๆรออยู่

อ๊อตโต้ถามอาผู้ชายว่า อาอยู่ชั้นไหนครับนี่...

ชั้นสอง อาผู้ชายตอบ ห้อง201นะ จำไว้ไม่ยากใช่มั้ย

อ๊อตโต้พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ และอีกฝ่าย

ก็ไม่ต้องการคำตอบเช่นกัน

เอ้าเด็กๆ ใครมา เร็ว มาสวัสดี พี่เค้าซะเขาจะมาอยู่กับเรา

อ๊อตโต้รับไหว้จากหลานๆ แล้วหันไปถามอาผู้ชายว่า

เออ..อา แล้วอาผู้หญิงไม่อยู่เหรอครับ

ไปธุระข้างนอก เดี๋ยวมา เห็นบอกว่าจะไป
เอารายละเอียดเกี่ยวกับที่เรียนพิเศษของเรานี่แหละ

อ๊อตโต้พยักหน้า และถามว่า
นี่เขากำลังทำให้อาทั้งสองลำบากหรือเปล่า

เฮ้ย....! ลำบากอะไรกัน อย่าคิดมาก
ไปแค่ปากซอยแฟลตนี่เองเดี๋ยวก็มา

คำตอบนี้ทำให้อ๊อตโต้โล่งใจไปได้บ้าง

 เออ..ไปดูที่นอนกันดีกว่าลำบากหน่อยนะ
แต่ก็พออยู่กันได้ อากับลูกๆ จะอยู่ห้องนี้
ส่วนห้องนี้เป็นของเรา


อ๊อตโต้พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ และมองสังเกตลักษณะของห้อง
ที่ต่อไปคือบ้านใหม่ของเขาลักษณะของห้องนี้ยาวประมาณ
5 เมตร และกว้างประมาณ 4 เมตร
80% ของห้องคือตู้เสื้อผ้าของอาและหลานๆ
และส่วนที่เหลือ 20% นั้นเป็นของเขา

เตียงของเขายาวขนานกับหน้าต่างหลังห้องประมาณ 3 เมตร
และกว้าง 3 ฟุต ข้างเตียงเป็นกล่องเหล็กสูงประมาณ 1 เมตร
อันนี้อาผู้ชายได้อธิบายถึงประโยชน์ให้ฟังว่า
ด้านในเอาไว้ใส่ของและสามารถล๊อคกุญแจได้
ถ้าต้องการเพราะว่าน้องๆ ซนมากอาจจะทำให้
ข้าวของเสียหายได้ และพอปิดฝากล่องเหล็ก
ก็ใช้เป็นโต๊ะเขียนหนังสือ

อ๊อตโต้พอใจมากเพราะอย่างน้อยเขาก็มีที่เก็บของส่วนตัว

 หวัดดีเป็นไง..

อ๊อตโต้ หันไปทางเสียงนั้น แล้วรีบยกมือไหว้อาผู้หญิง

สวัสดีจ้า เป็นไงอยู่ได้นะ มันอาจจะเล็กไปหน่อยแต่เดี๋ยวก็จะชินเอง
เอานี่อาไปเอาระเบียบการของโรงเรียนกวดวิชามาให้
อีก 2 วัน อาว่างจะพาไปสมัครเรียนนะ ตอนนี้พักผ่อนไปก่อน
เออแล้วตั้งใจจะไปสอบเข้าที่ไหนหละคิดไว้หรือยัง...

อ๊อตโต้ยิ้มเขินๆ แล้วตอบ อา ว่า

ยังเลยครับยังไม่ได้คิด ก็กะเอาไว้ว่าจะถามอาด้วย
ว่าโรงเรียนไหนดี

อ๊อตโต้ตอบออกไปและคิดตามนั้นจริงๆ อาทั้งสองหัวเราะ
แล้วบอกกับเขาว่า
เอาหละค่อยดูกันไปเพราะแต่ละ
โรงเรียนเขาสอบไม่พร้อมกันก็มีหอหวังก็ดีนะ

อาผู้หญิงว่า

ที่ไหนครับ อ๊อตโต้ถาม

ก็ใกล้ๆกับเซ็ลทรัลไง อีกอย่างนะเด็กๆ ที่นั้นก็เป็นเด็กเรียน
ซะส่วนใหญ่ ไม่มีเรื่องมีราวอะไรกับใคร

ระหว่างที่อ๊อตโต้รับฟังนั้นในใจของเขาได้ตัดโรงเรียนนั้น
ออกจากความคิดไปแล้วเพราะเขาเองไม่ชอบแข่งขันกับใคร
ไม่ใช่ว่าโรงเรียนนั้นไม่ดี

แต่ เอ..เธอเห็นเขาว่าโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่จะเป็นโควต้า
ของการรถไฟนะพ่อแม่ใครที่ทำงานการรถไฟนะเขาให้
เข้าไปก่อนส่วนที่เหลือก็มาสอบแข่งกันอีกทีเลยทำให้
เหลือที่นั่งน้อยลงการแข่งขันก็สูง

อาผู้ชายอธิบาย
และอาผู้หญิงก็เห็นด้วยกับอ๊อตโต้ก็เช่นกัน

ผมกะเอาไว้ว่าไม่ให้ไกลมากนักเผื่อรถติด

เออ....ถ้าอย่างงั้นนะแถวนี้ก็มีโรงเรียนดีๆ
หลายโรงนะเช่น สตรีวิทยา2  โรงเรียนวัดลาดปลาเค้า
อาผู้หญิงแนะนำอ๊อตโต้ อ๊อตโต้รู้สึกอุ่นใจที่อาทั้งสอง
ให้ความสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้..

 เอาหละพอแล้วปล่อยให้หลานพักซะก่อนดีมั้ยคุณ
หลานมาเหนื่อยๆ เอาข้อมูลรายละเอียดมาดูกันดีกว่า
ว่าค่าเรียนกี่บาทดีมั้ย


อาผู้ชายแนะนำซึ่งอ๊อตโต้ก็เห็นด้วย แต่จริงๆ แล้ว
เขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยกลับสนุกที่จะได้รับฟังสิ่งต่างๆ ที่เขาไม่เคยรู้

อ๊อตโต้รับรายละเอียดมาดูจึงรู้ว่าค่าเรียนนะประมาณ 1,600 บาท
ทำให้เขารู้สึกว่ามันแพงไปหรือเปล่า
แต่การวิตกนั้นไม่ได้รอดสายตาของอาไปได้

ไม่ต้องห่วงนะเรื่องค่าเรียนนะ แม่เขาสั่งให้อาจัดการแล้ว
และที่นั้นเขาเรียนในห้องแอร์ทั้งวันมันเลยแพง
แล้วพวกเราก็หัวเราะพร้อมกันจากคำบอกเล่าของอาผู้ชาย

 เดี๋ยวเย็นนี้เราไปหาข้าวกินนอกบ้านดีกว่า อาผู้หญิงเสนอ
ครับ อ๊อตโต้รับคำ แล้วแต่อาเลยครับผมกินอะไรก็ได้  

ถ้าอย่างนั้นอาว่าเราไปเก็บของก่อนดีกว่า
นี่ก็ใกล้เวลาแล้วกลับมาจากกินข้าวเราได้ไม่เหนื่อยจริงมั้ย


อาทั้งสองพูดเพียงเท่านี้และก็ปล่อยให้อ๊อตโต้
ได้อยู่เป็นส่วนตัวตามลำพัง


# # # # #


 ร้านอาหารที่อาพามานี้เป็นร้านอาหารทะเลมีลูกค้ามาก
พนักงานในร้านดูจะไม่มีเวลาเลย แต่ก็ยังหันมายิ้มให้
เมื่อเดินผ่านโต๊ะของลูกค้าทุกโต๊ะทำให้นึกสนุกๆ ว่าทำไม
ไม่ตั้งชื่อร้านว่า sea smile น่าจะเข้าท่า

อาหารได้ถูกทยอยออกมาจากในครัวโดยการเลือกอาหาร
พวกเราตกลงใจให้อาผู้หญิงเป็นคนสั่งอีกอย่าง
เขาไม่อยากเรื่องมากกับการกินนักเวลาผ่านไป 1  ชั่วโมงกว่าๆ
พวกเราก็อิ่มทุกคน อาเลยบอกให้เรียกเด็กมาเก็บเงิน

ระหว่างที่หันไปเรียกพนักงานมาเก็บเงินนั้น
อ๊อตโต้แอบเห็นป้ายรับสมัครเด็กเสริฟ
ทำให้คิดในใจว่ากูมีทางออกแล้ว
และเขาจะต้องกลับมาที่นี่อีก


# # # # #


 ไปเด็กๆ ไปอาบน้ำได้แล้วไม่งั้นพ่อไม่ให้ดูการ์ตูน
หลังข่าวนะ หลานๆ ทั้งสองคนรีบวิ่งไปอาบน้ำกันใหญ่
อ๊อตโต้แอบมองและนึกขำ

ตายหละ คุณเราไม่มีพัดลม อาผู้หญิงกับอาผู้ชาย
อ๊อตโต้เดาเหตุการณ์ได้ เลยรีบบอกกับอาทั้งสองว่า

ไม่เป็นไรครับผมอยู่ได้

เพราะไม่อยากเป็นภาระให้กับอาทั้งสอง
เดี๋ยวพรุ่งนี้อาจะไปซื้อมาให้นะอาผู้ชายย้ำคำอีกครั่ง
เดี๋ยวถ้าอาบน้ำเสร็จออกมาดูทีวีที่ห้องรับแขกได้นะ
ตามสบายไม่ต้องเกรงใจ เพราะอากับหลานๆ ดูในห้อง
หรือจะนอนเลยก็ได้ตามใจไม่ว่ากันเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี่
อาผู้หญิงหันมายิ้มให้

ครับผมนอนเลยดีกว่าอิ่มๆ อย่างนี้รู้สึกง่วงเหมือนกัน



# # # # #



อ็อตโต้อาบน้ำเสร็จและเข้านอนประมาณ22.00 น.
และหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่หลังจากหลับไปไม่นาน
ก็รู้สึกคันไปหมดตามขา  แขน แต่ความคันนั้นมันมาพร้อมกับเสียง
งี่ งี้  เขารับรู้ได้ว่ามันคือยุงนั้นเอง อ๊อตโต้ลุกมองดูนาฬิกา
ตีหนึ่งกว่า เลยลุกไปเปิดไฟในห้อง เลยทำให้เขาได้เห็นกองทัพยุง
ร่วมร้อยตัว อ๊อตโต้ทั้งตกใจและตื่นเต้นและพูดออกมาว่า

นี่มึงรู้ว่ากูน้ำเหลืองไม่ดีวันนี้มึงยกกองทัพมาเลยใช่มั้ย

อ๊อตโต้ไม่รู้จะทำยังไงออกไปดูข้างนอกก็ไม่เห็นยาฉีดยุง
นึกในใจว่าถ้าหาไม่เจอกูตายแน่ๆ และก็เป็นอย่างที่เขา
ไม่ต้องการ คือหาไม่เจอ.........
และถ้าให้เปรียบเทียบนี่คงเป็นการรับน้องใหม่แบบ
ปลุกขึ้นมาแดก (ภาษาทหาร)แต่นี่ไม่ใช่การทำโทษ
แต่มันเป็นการแดกจริงๆ แต่มันเป็นการแดกเลือด      

 

otto

 

            

     Share

<< บ้านใหม่เตรียมตัวและซ่อมแซม >>

Posted on Thu 15 Mar 2007 19:12


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh